Ang pagbuo ng pagkatao ay sinasabing ang pinakamahalagang gawain na ipinagkatiwala sa sangkatauhan. Sa susunod na oras, ating sisiyasatin ang ating pribilehiyo at pananagutan upang maging katulad ni Kristo sa pagkatao. Samahan ninyo kami ngayon sa makapangyarihang panahon ng personal na pagbabago habang tayo ay ginagabayan ni Pastor Stephen Wallace sa “Mula sa Kaluwalhatian tungo sa Kaluwalhatian.”

Magandang gabi, magandang gabi; malayang pagbabalik. Nagagalak kaming makasama kayo habang ipinagpapatuloy natin ang ating seminar, ang ating seminar ng pagpapanibago, na pinamagatang “Mula sa Kaluwalhatian tungo sa Kaluwalhatian…” isang seminar tungkol sa mga prinsipyo ng pagbuo ng Kristiyanong pagkatao. Masigasig nating pinag-aaralan ang pinakamahalagang gawain na ipinagkatiwala sa sangkatauhan. At ano nga ba iyon? Ang pagbuo ng pagkatao. Kung hindi pa ninyo masagot ang tanong na iyan hanggang ngayon, may problema kayo. Maaari ba ninyong ulitin mula sa inyong alaala ang ating pangunahing pahayag na siyang pinagsimulan natin sa seryeng ito, at patuloy nating pinagbabalikan? Edukasyon pahina 225? Subukan nating sabay-sabay na banggitin ito mula sa alaala, sige? Nakikita kong mabilis ninyong binubuksan ang inyong mga aklat, upang makita ang gabay doon. Edukasyon pahina 225; Subukan natin, heto na: “Ang pagbuo ng pagkatao ang pinakamahalagang gawain na ipinagkatiwala sa sangkatauhan; at hindi pa kailanman naging napakahalaga ang masigasig na pag-aaral nito kundi ngayon.” Bakit napakahalagang ngayon? Sapagkat malapit nang dumating ang Hari. Ah, buong puso kong pinaniniwalaan ito, mga minamahal kong kaibigan.

Gayunpaman, marami pa tayong dapat gawin, at kakaunti na lamang ang ating panahon upang magawa ito. At ano ang ating tungkulin? Ito ay dalawang bahagi. Kailangan nating dalhin ang ebanghelyo sa bawat bansa, angkan, wika, at bayan {Apocalipsis 14:6}, at kailangan din nating ihanda ang ating sariling buhay {Hebreo 12:14}.

Ngunit alamin ninyo na ang matagumpay na pagtupad ng dalawang tungkuling ito ay nakasalalay sa iisang bagay lamang, at iyon ay ang pagbuo ng pagkataong katulad ni Kristo. Sapagkat tanging sa pamamagitan ng pagkataong katulad ni Kristo tayo magiging mabisang mga saksi para sa Hari o karapat-dapat na mamamayan ng Kaharian. At dahil malapit nang dumating ang Hari, mga kaibigan ko, iginigiit ko na walang mas mahalagang paksang dapat pag-aralan nang masigasig kaysa sa pinag-uusapan natin gabi-gabi. At salamat sa inyong pagiging handang maglaan ng panahon na inyong inilaan sa pag-aaral na ito. Ang aking dalangin ay magbunga ito ng walang hanggang kapakinabangan para sa inyo, at maging dakila at personal na pagpapala. At maaari at mangyayari ito kung pag-aaralan ninyo ang Salita ng Diyos kasama ko sa ilalim ng impluwensya, paggabay at pamamahala ng Banal na Espiritu. Iyan lamang ang tanging paraan upang ang pag-aaral ng Salita ng Diyos ay maging pagpapala. At ang tanging paraan upang ako ay maging daluyan ng pagpapala ng Diyos, ay kung Siya… kung Siya ay magpapakumbabang gamitin ako at magsalita sa pamamagitan ko, sa kabila ng aking sarili. At hinihiling ko ang inyong mga panalangin na gawin Niya iyon ngayong gabi, at inaanyayahan ko rin kayo na manalangin para sa inyong sarili. Magsimula tayo, gaya ng ating nakagawian, sa ating mga tuhod, para sa ilang sandali ng tahimik na panalangin.

            Amang Diyos, sa Pangalan ni Hesus, ang Panginoon naming Katuwiran, kami ay lumalapit sa Iyong presensya ngayong gabi, una sa lahat upang magpasalamat sa pribilehiyo na matawag Kang Ama. Napakabuti na maging Iyong mga anak na lalaki at babae. Hindi namin lubos na napahahalagahan ang pribilehiyong ito gaya ng nararapat, ngunit kapag aming nagsisimulang maunawaan nang higit ang halagang ibinayad, lalo naming ito pinapahahalagahan. Kami ay Iyong mga anak na tinubos ng dugo. Salamat Ama, salamat Hesus, sa pagbabayad ng halagang iyon. At salamat, Ama, na dahil sa aming Nakatatandang Kapatid at sa Kanyang karapatan, kami ay makalalapit sa Iyong presensya nang may tiwala na tinatanggap Mo kami, nang lubusan at malaya tulad ng pagtanggap Mo sa Iyong sariling Anak, sapagkat pinili Mong makita kami hindi sa aming sariling kalagayan, kundi sa aming kalagayan sa Kanya. Kami ay tinanggap sa Minamahal at naku, kung paano kami nito hinihikayat at binibigyan ng tiwala na lumapit sa Iyo ngayon at hingin sa Iyo ang higit sa lahat naming kailangan, at iyon ay ang pagbuhos ng Banal na Espiritu. Pakiusap Ama, kami ay nagtipon dito para pag-aralan ang Iyong Salita, ngunit hindi namin maaabot ang aming hangarin para sa kaalamang nagbabago ng buhay tungkol sa katotohanan maliban kung ang Espiritu ng Katotohanan ay naririto kasama namin. Hindi lamang sa pagpapahayag ng katotohanan, kundi sa pagtanggap nito, nawa’y makapangyarihang narito ang Iyong Espiritu. At Ama, hinihiling ko rin na lumikha Ka para sa amin dito ng espirituwal na santuwaryo, malaya sa panghihimasok ng kaaway ng katotohanan. Si Satanas ay higit na nakaaalam kaysa sinuman sa amin dito ngayong gabi ng kapangyarihan ng katotohanan na magpalaya sa amin, at iyan ang dahilan kung bakit higit sa anupaman ay ito ang kanyang kinatatakutan. At gagawin niya ang anumang makakaya niya upang hadlangan kaming marinig ito, maunawaan ito, pahalagahan ito, at maipamuhay ito sa aming buhay. Ngunit Ama, nais kong angkinin ang dugo ni Kristo laban sa kaaway, at inilalagay ko ang dugong iyon sa pintuan ng simbahang ito, at inaangkin ko ang lugar na ito bilang ligtas na kanlungan. Magpadala Ka ng mga anghel na nangingibabaw sa kapangyarihan upang pigilan ang mga puwersa ng kasamaan. At lumikha Ka para sa amin dito ng espirituwal na santuwaryo kung saan, nang walang hadlang, ay maririnig namin ang katotohanan. Pakiusap ipagkaloob Mo ang panalanging ito, sapagkat hinihiling ko ito sa pangalan ni Hesus, amen.

            Sa palagay ko ay natanggap na ninyo ang inyong susunod na bahagi ng aralin. At kailangan nating magsimula ngayong gabi sa pahina 31, hindi ba? Sa aralin 14, na pinamagatang: “Ang Panginoon na ating Katuwiran.” {Jeremias 23:6} Mahal ko ang pangalang iyan. Ito ay isa sa aking mga paboritong pangalan para sa ating Panginoon at Tagapagligtas, si Hesukristo. At ito ay lubhang makabuluhan, gaya ng umaasa akong ating matutuklasan, habang pinag-aaralan natin ang Salita ng Diyos ngayong gabi.

Napansin na natin kung paano, sa pamamagitan ng pagtanggap ng dalawahang probisyon ng biyaya na ating makikita sa paanan ng krus, ang kaluwalhatian ng Diyos, o ang Kanyang pagkatao, ay maaaring maibalik sa atin. Ang dalawahang probisyon ng biyayang ito ay sinisimbolo ng dugo at tubig. Sa pamamagitan ng dugo tayo ay inaaaring-ganap. Ito ang nagbibigay sa atin ng pundasyon upang pagbatayan ng pagkatao. Ito ang matatag na batayan. At mahal kong kaibigan, alamin ninyo na ang pagkatao ay hindi maaaring manatiling matatag sa gitna ng mga pagsubok na nasa ating harapan, maliban kung ito ay itinayo sa matatag na batayan ng katuwiran sa pamamagitan ng pananampalataya sa dugo ni Hesus. Hindi ito maaaring manatiling matatag. Ang anumang ibang pundasyon ay buhanging lulubot. At bagama’t maaari kayong makapagtayo ng magandang, pinintahang puting libingan sa buhanging lulubot… pakinggan ninyo ako ngayon! Kapag dumating ang mga ulan, at tumaas ang mga baha {Mateo 7:25}, ano ang mangyayari sa gusaling pagkatao na iyon? Ito ay guguho. Naaalala ba ninyo ang awiting dati nating kinakanta sa Paaralang Pangsabado… tungkol sa matalinong tao at sa mangmang na tao. Ang dugo ang nagbibigay sa atin ng pundasyon kung saan tayo makapagtatatayo.

At pagkatapos ang tubig ang nagbibigay sa atin ng kapangyarihang magtatag ng pagkatao para sa kaluwalhatian ni Hesukristo. Ang tubig ay sumasagisag sa Banal na Espiritu. At kapag tinanggap natin ang pagbibigay ng Espiritu ni Kristo, alalahanin na iyan ang katuwiran ni Kristo na ipinagkakaloob sa atin, iyan ang nagpapabanal sa atin. Ang katuwiran ni Kristo na ipinapalagay sa atin – iyan ang nag-aaring ganap sa atin. Ngunit kapag tinanggap natin ang ipinagkaloob na katuwiran ni Kristo, sa pamamagitan ng pagtanggap ng Kanyang Espiritu, tayo ay binibigyang kakayahang magbago… sa panloob na pagkatao mula sa loob patungo sa labas, “mabago sa pamamagitan ng pagbabago ng ating pag-iisip,” {Roma 12:2} “nabago… mula sa kaluwalhatian tungo sa kaluwalhatian,” gaya ng sinasabi ng ating susing talata para sa buong seminar, “sa pamamagitan ng Espiritu ng Panginoon.” {2 Corinto 3:18}At mula sa kaluwalhatian tungo sa kaluwalhatian, ay isa lamang pang paraan ng pagsasabi na mula sa isang antas ng pagbuo ng pagkatao tungo sa isa pa. Tayo ay nagpapatuloy sa pagtatayo ng templo ng pagkatao para sa kaluwalhatian ng Diyos, sa pamamagitan ng kapangyarihan ng Banal na Espiritu.

Ngayon mga minamahal kong kaibigan, kailangan kong babalaan kayo sa puntong ito tungkol sa isang napakamapanganib na bitag na napakadaling mahulugan pagdating sa pagbuo ng pagkatao. Mangyaring magingat… pakinggan ninyo ako! At may partikular akong pasan na dapat ninyong malaman ito, sapagkat natatakot ako na marami, maraming minamahal kong kapwa mananampalatayang Seventh-day Adventist ang natisod at nahulog sa bitag na ito. At hindi ko ito kayang sabihin sa aking sariling kapangyarihan, ngunit sinasabi ko ito sa kapangyarihan ng hatol ng tunay na saksi tungkol sa huling panahong iglesia. Ano ang bitag? Ang ating unang sanggunian sa ilalim ng Aralin 14: Signs of the Times, Marso 27, 1893, ay tumpak na tutukoy sa bitag na ito. “Ang tunay na karanasan ay magreresulta sa pagbuo ng pagkataong katulad ni Kristo.” Sandali. Ano ang magreresulta sa tunay na karanasan? Ang pagbuo ng pagkataong katulad ni Kristo. Samakatuwid, kung walang pagbuo ng pagkataong katulad ni Kristo, ano ang dapat nitong sabihin sa atin tungkol sa ating karanasan? Hindi ito tunay. Nauunawaan ba nating lahat? “Ang tunay na karanasan ay magreresulta sa pagbuo ng pagkataong katulad ni Kristo. Ngunit, ngunit…” Narito ang bitag, mag-ingat kayo. “Maliban kung mayroong bawat oras na…” Mayroong ano? “bawat oras na pagsandig kay Kristo, ang lumalaking kaalaman at mga pribilehiyo ay magreresulta sa pagtitiwala sa sarili at pagkamatuwid sa sarili. … Ang kaluluwa ay dapat talikdan ang lahat ng merito, at lubos nag magtiwala sa merito Niya na napakatalino para magkamali.” Mga minamahal kong kaibigan, ano itong nakamamatay na bitag na napakadaling mahulugan? …habang tayo ay lumalago sa buhay na pinabanal, habang tayo ay lumalago mula sa kaluwalhatian tungo sa kaluwalhatian… Ano ito? Ito ay pagtitiwala sa sarili at pagkamatuwid sa sarili. Pagtitiwala sa sarili at pagkamatuwid sa sarili. At mga minamahal kong kaibigan, ito ay naging problema sa buong kasaysayan ng Kristiyanismo.

Si Pablo ang apostol ay madalas na tinatalakay ang isyung ito hindi ba? Halimbawa, Galacia 5:4: “Kayo ay nahiwalay kay Kristo, kayong nagsisikap na maging matuwid sa pamamagitan ng kautusan; kayo ay nahulog mula sa biyaya.” Sila ay nagsimulang matuwid sa pananampalataya, ngunit habang sila ay lumalago at nahihinog, at natututo ng landas, at natutong magsalita ng salita, sila ay nagsimulang maging ano? Nagtitiwala sa sarili at matuwid sa sarili.

At mga minamahal kong kaibigan, napakadali para sa atin na gawin din ang ganoon. Ito ang hilig ng likas na pagkatao, at lahat tayo ay may bahagi nito. At saan tayo nito dinadala? Dinadala tayo nito sa mga nakakadiring pagmamalaki na nasa ating mga puso. Makikita sa mga salita ng Pariseo, Lucas 18:11: “Ang Pariseo ay tumayo at nanalangin nang ganito sa kanyang sarili, ‘Diyos, pinasalamatan kita na hindi ako katulad ng ibang tao.'”

Mga minamahal kong kaibigan, alamin ninyo na marami nito ang nangyayari, maging sa ating minamahal na iglesiang ito. Signs of the Times, Oktubre 21, 1897: “Diyos, pinasasalmatan kita na hindi ako katulad ng ibang tao.’ Ang panalanging ito ay kumakatawan sa mga panalangin ng marami” Naku, narinig ba ninyo iyon? Ang panalanging ito ay kumakatawan sa mga panalangin ng ilan? Marami! “Iniisip nila na dahil gumagawa sila ng panlabas na mga gawaing pangrelihiyon, sila ay karapat-dapat sa pagsang-ayon ng Diyos. Katulad ng Pariseo, sinasabi nila, ‘Diyos, pinasasalamatan kita na hindi ako katulad ng ibang tao.’ Ngunit sila ay nakasentro sa sarili at sapat sa sarili…” Sa madaling salita, sila ay nahulog sa nakamamatay na bitag na ito, hindi ba? Sila ay nahulog sa nakamamatay na bitag na ito. At mga minamahal kong kaibigan, alam ninyo, natuklasan ko na habang mas marami tayong nalalaman tungkol sa dapat nating gawin, at hindi dapat gawin, at habang mas nakakaya nating iakma ang ating pag-uugali sa titik ng batas, mas madali tayong mahulog sa bitag na ito. At tayo sa lahat ng tao ay nabigyan ng maraming liwanag at katotohanan. Amen? {Amen} Tayo ay nabigyan ng napakaraming liwanag at katotohanan, at mayroon tayo, ang ilan sa atin ay may malay, ang ilan sa atin ay walang malay, ng pagmamalaking ito.

Dahil sa lahat ng mayroon tayo, higit sa iba, at iniisip natin na tayo ay ano? Mayaman, sagana sa mga bagay, at walang pangangailangan. At sa pagkakataong ito, ang inspirasyon, pagkatapos ng pahayag na iyon na aking binasa ay binanggit ang Apocalipsis 3:17: “Ako ay mayaman, at sagana sa mga bagay, at walang pangangailangan.” At sino ang nagsasabi nito? Ito ang iglesiang Laodicea. At aling iglesia ang iglesiang Laodicea? Sige na, aminin ninyo kasama ko. Ito ang iglesia sa huling panahon. Tayo ba ay nasa huling panahon? Kaya malinaw na ito ay problema natin. Kikilalanin ba ninyo iyan? Malinaw na tayo rin ay nahulog sa bitag na ito.

Signs of the Times, Mayo 9, 1892: “Ang malaking panganib sa mga taong nagpapahayag na naniniwala sa katotohanan sa panahong ito…” Sino ang tinutukoy niya? Tayo. “Ang malaking panganib sa mga taong nagpapahayag na naniniwala sa katotohanan sa panahong ito ay ang maramdaman nila na sila ay may karapatan sa pagpala ng Diyos dahil sila ay gumawa ng ganito o ganoong sakripisyo, ginawa ang ganito o ganoong mabuting gawa para sa Panginoon.” Sandali. Ano lamang ang nagbibigay sa atin ng karapatan sa anumang pagpapala mula sa Diyos? Ang ipinapalagay na katuwiran ni Hesukristo – May maririnig ba akong “amen”? {Amen} Ang ipinagkaloob na katuwiran ay hindi nagbibigay sa atin ng karapatan sa anuman. Ito lamang ang nagbibigay sa atin ng kakayahan na magtamasa ng binili ni Kristo para sa atin, amen? Pakiusap huwag ninyong hayaang magsimulang isipin na ang buhay na pinabanal ay mayroon kahit anong merito na nagbibigay sa inyo ng karapatan sa anuman – wala itong ganoon. At ang ating pagkahilig na isipin iyan ang nagdudulot sa atin na madulas patungo sa bitag na ito na sinisikap kong iparating sa inyo ngayong gabi. Binabasa muli:  “Ang malaking panganib sa mga taong nagpapahayag na naniniwala sa katotohanan sa panahong ito ay ang maramdaman nila na sila ay may karapatan sa pagpala ng Diyos dahil sila ay gumawa ng ganito o ganoong sakripisyo, ginawa ang ganito o ganoong  mabuting gawa para sa Panginoon. Iniisip ba ninyo na dahil napagpasyahan ninyong sundin ang Sabbath ng Panginoon, ang Diyos ay may obligasyon sa inyo, at na kayo ay may merito sa kanyang pagpala?” Iyan ay isang hindi mapaniwalaan na tanong na kanyang itinatanong. “Ang sakripisyong ginawa ninyo ba ay tila may sapat na merito para sa inyo upang magkaroon kayo ng karapatan sa mayayamang kaloob ng Diyos? Kung mayroon kayong pagpapahalaga sa gawang isinagawa ni Kristo para sa inyo, makikita ninyo na walang merito sa inyong sarili o sa inyong gawa.” May maririnig ba akong “amen”? {Amen} “Makikita ninyo ang inyong nawalang kalagayan at magiging dukha sa espiritu. May isang bagay lamang na dapat gawin ang dukha sa espiritu, at iyon ang patuloy na tumingin kay,” kanino? “kay Hesus, na maniwala sa Kanya na sinugo ng Ama.”

Nakikita ninyo mga minamahal kong kaibigan, iyan lamang ang makapagliligtas sa atin mula sa pagkahulog sa bitag na ito. Ito ay ang patuloy na pagtingin at ganap na pagsandig sa katuwiran ni Hesukristo. {Amen} Iyan lamang ang magpapanatili sa atin na malayo sa bitag na ito. Kapag nagsimula tayong ilayo ang ating mga mata kay Hesus at magsimulang tumingin sa ating mga sarili, at humanga sa pag-unlad na ating ginagawa. Diyan tayo nasa malaki, malaking problema. Mangyaring mag-ingat. Roma 3:20 at kasunod: “Kaya’t sa pamamgitan ng mga gawa ng kautusan ay walang laman ang aaring ganap sa Kanyang paningin, sapagkat sa pamamgitan ng kautusan ay ang kaalaman ng kasalanan. Ngunit ngayon ang katuwiran ng Diyos…” “…ang katuwiran ng,” kanino, mga kaibigan ko? “ng Diyos”Anong uri ng katuwiran iyon? Walang hanggan… walang hangggang katuwiran.“Ngunit ngayon ang katuwiran ng Diyos na hiwalay sa kautusan ay inihayag…” Inihayag saan? Sa katauhan ni Hesukristo. Amen? {Amen}“na pinatotohanan ng Kautusan at ng mga Propeta, maging ang katuwiran ng Diyos sa pamamagitan ng pananampalataya kay Hesukristo, sa lahat at para sa lahat ng sumasampalataya. Sapagkat walang pagkakaiba; sapagkat ang lahat ay nagkasala…” At ano, mga minamahal kong kaibigan? “at kulang sa kaluwalhatian ng Diyos, na inaring-ganap nang walang bayad sa pamamagitan ng Kanyang biyaya sa pamamgitan ng pagtubos na nasa kay Kristo Hesus.” Nakikita ninyo lahat tayo, kahit sino pa tayo, kahit gaano pa karaming liwanag ang natanggap natin, kahit gaano pa katuwid ang pamumuhay natin, “Tayong lahat ay nagkasala at,” ano? “kulang,” Kaya’t tayong lahat, upang maging matuwid, upang matugunan ang walang hanggang pamantayan ng Kautusan ng Diyos, na kinakailangan upang maging matuwid, ay dapat magkaroon ng katuwiran na mas mabuti, mas dakila, kaysa sa anumang matatagpuan natin sa ating sarili. Kailangan nating magkaroon ng katuwiran ng Diyos, at matatagpuan lamang natin iyan saan? Kay Hesukristo… kay Hesukristo… kay Hesukristo.

Ngayon ang maliit na pariralang ito: “Lahat ay nagkasala at kulang…” Napansin na natin ito dati, ngunit kailangan kong ulitin ito sa kontekstong ito. Ang salitang Griyego na isinalin bilang “kulang” ay nasa kasalukuyang aktibong panahunan. Natatandaan ba ninyong sinabi ko iyan kanina? Ang kasalukuyang aktibong panahunan: Ano ang kasalukuyang aktibong panahunan? Ibig sabihin nito ay patuloy, tuluy-tuloy na kilos, anuman ang kilos. Sa kasong ito ay ang pagkukulang. Si Pablo ay literal na sinasabi sa ating lahat ay nagkasala, nilabag ang kautusan, at tayong lahat ay ano? Patuloy na nagkukulang sa kaluwalhatian ng Diyos. At tandaan, ang kaluwalhatian ng Diyos ay ang Kanyang pagkatao {ST Setyembre 3, 1902 par. 6} at ang kautusan ay ang salin ng iyon {COL 315.1}. Kaya ang tunay niyang sinasabi sa atin ay lahat ay lumabag sa kautusan, at lahat ay kulang sa walang hanggang pamantayan. Hindi kataka-taka na kailangan nating umasa sa katuwiran ng iba upang tayo ay maging matuwid. Hindi kataka-taka, “Sa pamamagitan ng mga gawa ng kautusan ay walang laman ang magiging matuwid.” Nakikita ba ninyo ito?

Sino lamang ang may katuwiran na tumutugon sa walang hanggang pamantayan? Sino lamang ang may katuwiran ng Diyos? Si Hesukristo… Si Hesukristo. Hebreo 1:3: “Na siyang ningning ng kanyang kaluwalhatian at ganap na larawan ng Kanyang pagkatao…” Si Hesus ay hindi nagkulang sa kaluwalhatian, hindi ba? Tayo ay patuloy na nagkukulang, ngunit Siya ang ningning ng Kanyang kaluwalhatian. May pagkakaiba ba? Oo. Si Hesus ang hindi nabawasang pagningning ng pagkatao ng Kanyang Ama. Siya ay may walang hanggang perpektong pagkatao. Siya lamang ang hindi nagkulang. Paano naman tayong lahat kung ihahambing sa Kanya? Pakinggan:

 Bundok ng mga Pagpala, pahina 49: “Ang banal na kagandahan ng pagkatao ni Kristo, na ang pinakamahrlika at pinakamapagpakumbaba sa mga tao ay bahagyang repleksyon lamang; … ay isang buhay na paglalarawan ng pagkatao ng kautusan ng Diyos.” Naku! Narinig ba ninyo iyon?

Una sa lahat, ano ang pagkatao ni Kristo? Ito ay isang buhay na paglalarawan ng pagkatao ng kautusan ng Diyos. Ito ay banal na kagandahang naihayag. Ngunit pansinin, ang pinakamaharlika at pinakamapagpakumbaba sa mga tao kung ihahambing ay ano lamang? Kung ihahambing kay Kristo ay ano lamang? Isang bahagyang repleksyon. Ngayon iyan ay nagpapakumbaba. Ang pinakamaharlika at pinakamapagpakumbaba sa mga tao… Sige, sino ang gustong mag-angkin ngayong gabi na kabilang sa dakilang pangkat na iyon? Mayroon ba rito? Mabuti, natutuwa ako na walang naglakas-loob na nagtaas ng kamay. Sino ang maaaring maging kandidato para sa dakilang pangkat na ito? …ang pinakamaharlika at pinakamapagpakumbaba sa mga tao? Magbigay kayo ng ilan. Si Enoc, Daniel, Moises, Juan, Elias, oo, alam ninyo… ang mga pinakadakila, ang pinakabanal na mga tao noong unang panahon. Ngunit maging ang pangkat na ito, mga minamahal kong kaibigan, maging ang pangkat na ito ay ano lamang? Isang bahagyang repleksyon ng banal na kagandahan ng pagkatao ni Hesukristo. Hindi kataka-taka, hindi kataka-taka na ang buhay na pinabanal ay hindi kailanman sapat upang gawing matuwid tayo. Kahit gaano ka pa maging banal, ikaw ay ano pa rin? Kulang… ikaw ay kulang pa rin. Maging si Daniel! Sa pagkakataong ito, si Daniel ang tanging kilala ko, maliban kay Hesukristo, na walang naitatalang pagkakamali o kamalian sa Kasulatan. Siya ay tiyak na magiging kandidato sa pangkat na ito, ang pinakamaharlika at pinakamapagpakumbaba sa mga tao. Ngunit gayunpaman, kung ihahambing kay Kristo, siya ay ano lamang? Isang bahagyang repleksyon. Ito ay talagang nagpapakumbaba, hindi ba? Isang bahagyang repleksyon.

Ngayon, ito ay makatwiran lamang naman. Natatandaan ba ninyo ang Mga Patotoo, Tomo 6, pahina 60? “…ang buhay ni Kristo ay naghahayag ng walang hanggang perpektong pagkatao.” Siyempre ang pinakamaharlika at pinakamapagpakumbaba sa mga tao ay magiging bahagyang repleksyon lamang kung ihahambing sa ningning ng kaluwalhatian ng Ama. Ang aklat na Morning Watch, Upang Siya ay Aking Makilala, pahina 44: “Ang Kanyang pagkatao ay lubusang perpekto.” “Lubusang perpekto.” Ngayon, mga minamahal kong kaibigan, ang pamantayang dapat nating matugunan upang tayo ay maging matuwid ay ang walang hanggang pamantayan ng kautusan ng Diyos. Samakatuwid, ang tanging pagkaperpekto ng pagkatao na makakatugon sa pamantayang iyon ay ang walang hanggang pagkaperpekto ng pagkatao ni Hesukristo. May maririnig ba akong “amen”? {Amen} Iyan lamang ang pagkataong makakatugon sa pamantayang iyan at sa gayon ay magbibigay-katwiran sa atin. At sa gayon ay ano? Magbibigay-katwiran sa atin. Ngunit pakiusap sumunod… pakiusap sumunod. May pamantayan na ipinapasa ng Diyos sa ating pananagutan, sa pamamagitan ng Kanyang biyaya, na dapat nating matugunan sa larangan ng ating pagbuo ng pagkatao. Ano ang pamantayang iyan? Ano ang pamantayang iyan?

Pakinggan ninyo ang kahanga-hangang pahayag na ito; ito ay lubhang makabuluhan. Mga Patotoo, Tomo 2, pahina 549 “Siya ang ating Huwaran…” Sino ang ating pinag-uusapan? Si Hesukristo.“Siya ang ating Huwaran, isang perpekto at banal na halimbawa na ibinigay upang ating tularan. Hindi natin maaabot ang huwaran,”Narinig ba ninyo iyan? Gusto kong ulitin iyan. Tayo ay ano? “Hindi natin maaabot ang huwaran.” Ibig kong sabihin iyan ay lohikal lamang na konklusyon kapag napagtanto mo na si Kristo ay naghayag ng walang hanggang perpektong pagkatao. Mayroon ba ritong nagmumungkahi na makapagpapakita ng walang hanggang perpektong pagkatao? Mayroon ba ritong nagmumungkahi na maging ningning ng kaluwalhatian ng Diyos? Gayong maging si Adan na walang kasalanan ay nasa wangis lamang. Mabuti. “Hindi natin maaabot ang huwaran.” At sa pagkakataong ito, lahat ng tao sa kanal na ito… Natatandaan ba ninyo kung sino ang nasa kanal na ito? Ang mga antinomians, ang mga tao ng murang biyaya. Lahat sila ay gusto ang sinasabi ko. Sila ay may hilig na sabihin: “Ipangaral mo kapatid, amen” At sa pagkakataong ito, ang mga legalista ay talagang hindi komportable sa sinasabi ko rito. Makinig kayo, kailangan kong magpatuloy sa pagbabasa. “Hindi natin maaabot ang huwaran, ngunit hindi tayo tatangapin ng Diyos kung hindi natin ito tutularan, at ayon sa kakayahang ibinigay ng Diyos, tatangkaing maging katulad nito.” Ako ba ay may maririnig na “amen”? {Amen} Nakikita ninyo, iyan ang pamantayang ipinapasa ng Diyos sa ating pananagutan sa ating sariling pagbuo ng pagkatao. Hinihiling Niya sa atin na tumulad, sa kabuuan ng ating kakayahan, sa walang hanggang perpektong huwaran. May maririnig ba akong “amen”? {Amen} Makatarungan ba ito? Oo. Hindi ba ito makatuwiran? Hindi. Nais Niya, dahil sa pag-ibig kay Kristo, na tayo ay magningning nang singgliwanag ng ating makakaya, taglay ang sinag ng Kanyang pagkatao. Ngunit hindi Niya inaasahan na tayo ay magningning na kasing liwanag ng araw mismo. Gayunpaman, inaasahan Niya na tayo ay maging buong buwan para kay Hesus. May maririnig ba akong “amen”? {Amen} Mga kaibigan ko, gusto kong ulitin iyan. Hindi inaasahan ng Diyos na tayo ay magningning na kasing liwanag ng araw. Ngunit inaasahan Niya na tayo ay magningning nang buong makakaya natin. Inaasahan Niya, sa madaling salita, na tayo ay maging ano? Buong buwan.

Natatandaan ba ninyo sa ating unang pag-aaral nang tiningnan natin ang Isaias kabanata 60? Si Hesus ay sinisimbolo ng araw. Ang iglesia ay sinisimbolo ng ano? Ng buwan. Ano ang tanging paraan para magningning ang buwan? Sa pamamagitan ng pagpapakita ng liwanag ng araw. At dapat tayong matutong magningning “mula sa kaluwalhatian tungo sa kaluwalhatian,” mula sa siklong buwan tungo sa kapat na buwan, “tungo sa kaluwalhatian” – tungo sa kalahating buwan, “tungo sa kaluwalhatian” – tungo sa tatlong-kapat na buwan, hanggang sa wakas tayo ay ano? Isang buong buwan. Ngunit kahit ang buong buwan ay ano lamang? Bahagyang repleksyon ng banal na kagandahan ng Araw ng katuwiran. May maririnig ba akong “amen”? {Amen} Ngunit inaasahan ng Diyos, dahil sa pag-ibig kay Kristo, na tayo ay magningning nang buong makakaya natin… …ayon sa dalawang bagay – sundan ito, pakiusap unawain ito – Lahat ng liwanag na mayroon tayo, at ayon sa ating kakayahang ipakita ang liwanag na iyon. Iyan ang dalawang kondisyon. Ano ang dalawang bagay na ipinapasa ng Diyos sa ating pananagutan? Ang liwanag na mayroon tayo, at ang kakayahan nating ano? Ipakita ang liwanag na iyon.

Nag-iiba ba ito sa bawat tao? Sige nga, nag-iiba ba? Bakit, siyempre. Kaya ba ipinapasa ng Diyos sa ating lahat ang pananagutan sa iisang pamantayan? Hindi. Ngunit ipinapasa Niya sa atin ang pananagutan sa liwanag na ating tinanggap, at sa kakayahan nating ipakita ang liwanag na iyon. At ito, sa pagkakataong ito, ay eksaktong dahilan kung bakit hindi tayo dapat mag-usisang husgahan ang isa’t isa. May maririnig ba akong “amen”? {Amen} Sapagkat tayo ay may iba’t ibang liwanag, at may iba’t ibang kakayahan na lumakad sa liwanag na iyon, at ipakita ang liwanag na iyon. At sa pagkakataong ito, pansinin din na ang liwanag at kakayahan ay palaging dapat ano? Lumalago. Amen? Samakatuwid, ang maaaring maging pagkaperpekto ng pagkatao para sa atin ngayon… At ang pagkaperpekto ng pagkatao ay talagang paglalakad sa lahat ng liwanag na mayroon ka, ayon sa lahat ng kakayahan na mayroon ka, na nagpapakita ng liwanag na iyon. Ngunit ang pagkaperpekto ng pagkatao ngayon ay hindi magiging sapat para kailan? Bukas, sapagkat bukas ay tatanggap tayo ng mas maraming liwanag. At habang ipinakikita natin ang liwanag na iyon, ang ating kakayahang magpakita ay lumalago. Amen? Kaya tayo ay lumalago mula sa ano? Kaluwalhatian tungo sa kaluwalhatian. Ngunit sa bawat yugto ay maaari tayong maging buong buwan. Amen? May kahulugan ba ito sa inyo? Malinaw ba nating naipaparating ito? Sa bawat yugto ay maaari tayong maging perpekto… sa bawat yugto. Ngunit ang ating pagkaperpekto ay hindi nakatigil, ito ay dinamiko; tayo ay lumalago sa pagkaperpekto.

Pansinin kung paano higit na tinatalakay ng inspirasyon ito. Review and Herald, Nobyembre 1, 1892: “Ang mga naghihintay ng makakita ng mahiwagang pagbabago sa kanilang pagkatao, nang walang determinadong pagsisikap sa kanilang panig, ay magiging” Ano? “Nabigo. Sa ating mga limitadong kapangyarihan…” Pakiusap pansinin ang pananalita. “Sa ating,” Ano? “limitadong kapangyarihan… tayo ay dapat maging banal sa ating larangan katulad ng pagkabanal ng Diyos sa Kanyang larangan. Hanggang sa saklaw ng ating kakayahan, dapat nating ipakita ang katotohanan at pag-ibig at kahusayan ng banal na pagkatao, at dahil dito kailangan nating umigib mula sa buhay na bukal.” At ano ang dumadaloy mula sa buhay na bukal? Ang tubig, na ano? Ang Banal na Espiritu, na tanging makapagbabago sa atin mula sa kaluwalhatian tungo sa kaluwalhatian. Nakikita ba ninyo kung paano magkakaugnay ang lahat? “Sa ating mga limitadong kapangyarihan, tayo ay dapat maging banal sa ating larangan katulad ng pagkabanal ng Diyos sa Kanyang larangan.” Isang buong buwan. Ito ay kasing banal sa kanyang larangan katulad ng kabanalan ng Diyos, ang Araw ng Katuwiran, sa Kanyang larangan. Nakakasunod ba kayo? Ngunit ito ay ano lamang? Bahagyang repleksyon. Nakikita ba ninyo kung paano ito gumagana?

Ngayon, Mga Piling Mensahe, Tomo 3, pahina 195: Pakinggan ang kahanga-hangang pahayag na ito, at hayaang magpakumbaba ito sa inyo, mga minamahal na kaibigan. Ibinabahagi natin ang mga bagay na ito dahil sinisikap nating tiyakin, na sa pamamagitan ng katotohanan, tayo ay mapapanatiling malayo sa nakamamatay na bitag na ito na tayo ay lubhang madaling mahulog bilang isang bayan, ang bitag ng pagkamatuwid sa sarili. Mga Piling Mensahe, Tomo 3, pahina 195: “Si Hesus ay minamahal ang Kanyang mga anak, kahit sila ay nagkakamali.” Alam kong maraming tao ang nagsasabing “air,” ngunit tingnan ninyo sa diksyunaryo, ito ay “err.” “Si Hesus ay minamahal ang Kanyang mga tao, kahit sila ay nagkakamali. Pinapanood niya sila, at kapag ginagawa nila ang kanilang pinakamabuti,,” kapag ginagawa nila ang kanilang, ano? “kapag ginawa nila ang kanilang pinakamabuti, tumatawag sa Diyos para sa Kanyang tulong, makatitiyak na ang paglilingkod ay tatanggapin, bagamat hindi perpekto.” Naku, kayo ba ay lubos na nagpapakumbaba? Kapag ginagawa natin ang ating pinakamabuti, tumatawag sa Diyos para sa Kanyang tulong, ang paglilingkod ay ano pa rin? Sige na, ano pa rin? Aminin ninyo. Hindi pa rin ito perpekto. At sinuman sa inyo na talagang tapat sa inyong sarili, at sa Diyos, ay alam na iyan ang katotohanan… alam ninyo na iyan ang katotohanan… ang inyong pinakamabuti, sa lakas ng Diyos! Hindi tayo nagsasalita tungkol sa inyong sariling lakas. Ang inyong pinakamabuting pinapalakas ng Espiritu ay ano pa rin? Hindi perpekto. Hindi kataka-taka na hindi tayo maaaring umasa sa buhay na pinabanal o kahit sa pagsunod na pinapalakas ng Espiritu, upang gawing matuwid tayo. Nauunawaan ba nating lahat? Sapagkat kahit ang pagsunod na pinapalakas ng Espiritu ng pinakabuhay na pinabanal… ay ano pa rin? Sige aminin ninyo! Hindi pa rin ito perpekto… hindi pa rin ito perpekto.

Kaya ano ang solusyon? Susunod na pangungusap: “Si Hesus ay perpekto.” May maririnig ba akong “amen”? Sige, dapat lahat ay magsabi ng “amen”! “Si Hesus ay perpekto.” {Amen} “Ang katuwiran ni Kristo ay ipinapalagay sa kanila,” ano? Paano ibinibigay ang katuwiran ni Kristo? Ito ay ano? Ipinapalagay. “Ang katuwiran ni Kristo ay ipinapalagay sa kanila, at Siya ay magsasabi, ‘Alisin ninyo ang maruruming damit sa kanya at damitan siya ng bagong kasuotan. ‘Si Hesus ang tumutugon sa ating di-maiiwasang mga pagkukulang.” Naku, iyan ay makabuluhang parirala! Pag-isipan natin ito. Si Hesus ang tumutugon sa ating ano? “Di-maiiwasang mga pagkukulang.” Iyan ay lubhang mapagprotekta. Kung mauunawaan natin iyan, iyan ay makatutulong nang malaki upang panatilihin tayong malayo sa dalawang kanal. Sige nga, mag-isip kasama ko tungkol dito. Paano ang pariralang iyan, “di-maiiwasang mga pagkukulang,” ay nagpapanatili sa ating malayo sa kanal na ito, ang kanal ng legalismo? Kapag ginagawa natin ang ating pinakamabuti, mayroon pa ring ano? Mga pagkukulang, hindi pa rin ito perpekto. “Kaya’t sa pamamagitan ng mga gawa ng kautusan ay walang laman ang magiging matuwid.” {Roma 3:20} Ang inyong pagsunod na pinapalakas ng Espiritu, pinabanal na pagsunod ay kulang pa rin, mga mahal na legalista, kaya hindi kayo kailanman maaaring umasa doon upang gawing matuwid kayo. Nauunawaan ba nating lahat?

Ano ang nasa pariralang iyan upang tulungan kayong mga tao na lumabas sa inyong kanal? Si Hesus ang tumutugon sa anong uri ng mga pagkukulang, mga mahal na kapwa-antinomians? Anong uri? “Di-maiiwasang mga pagkukulang.” Si Hesus ang tumutugon sa anong uri ng mga pagkukulang? “Di-maiiwasang mga pagkukulang.”Ngayon, ano ang di-maiiwasang mga pagkukulang? Tatalakayin natin iyan. Ngunit pakiusap, sa kontekstong ito, kilalanin ang mahalagang katotohanan at magkaroon ng lakas ng loob. Si Hesus ay ano? Perpekto. Sa Conflict And Courage, pahina 111. Ito ay matatagpuan din sa Mga Patriarka at mga Propeta, pahina 480, kung nais ninyo ng mas madaling makuhang sanggunian.

 Mga Patriarka at mga Propeta pahina 480: “Ang ating Manunubos ay hindi nagpakita ng anumang kahinaan o pagkukulang ng tao…” May maririnig ba akong “amen”? Si Hesus ba ay may anumang pagkukulang? Wala. Siya ba ay nagkulang? Hindi, purihin ang Diyos. Mayroon tayo sa Kanya, kung gayon, isang ganap na pagkaperpekto na tumutugon sa walang hanggang pamantayan. Oo! Purihin ang Diyos. At pakinggan: Review and Herald, Hunyo 16, 1896: “Sa pamamagitan ng mahiwagang plano ng pagtubos, ang biyaya ay ipinagkaloob, upang ang di-perpektong gawa ng taong kinatawan ay matanggap sa pangalan ni Hesus na ating Tagapamagitan.” May maririnig ba akong “amen”? Iyan ay dapat magpasigla sa kaibuturan ninyo, mga minamahal kong kaibigan. At kung kayo ay talagang tapat sa inyong sarili, alam ninyo na ang inyong pinakamabuti ay kulang, at ito ay dapat magpasigla sa inyo.

Ngunit alam ninyo kung sino ang hindi nasasabik? Hindi ito nakakasabik sa mga tao na matagal nang kumbinsido na mayroon sila ng kung ano ang hinihingi ng batas, at sila ay matuwid dahil sa kanilang pagsunod. Hindi sila nasisiyahan sa katotohanang ito sapagkat inilalagay nito ang kaluwalhatian ng tao saan? Sa alabok. At ang likas na mapagmataas na puso ay hindi nasisiyahan sa katotohanang hindi nila maaaring angkinin ang anumang papuri para sa kanilang matuwid na kalagayan sa harap ng Diyos. “Sa pamamagitan ng mahiwagang plano ng pagtubos, ang biyaya ay ipinagkaloob, upang ang di-perpektong gawa ng taong kinatawan ay matanggap sa pangalan ni Hesus na ating Tagapamagitan.” Pinupuri ko ang Diyos para sa pangalan ni Hesus, ating Tagapamagitan. At ano ang pangalang iyon? Ang Panginoon na ating Katuwiran. Naku, mahal ko ang pangalang iyan! Higit pa tungkol diyan mamaya; pipigilan ko ang paglundag patungo roon.

Hebrews chapter 13:20. “Ngayon nawa ang Diyos ng kapayapaan na nagbangon sa ating Panginoong Hesus mula sa mga patay, ang dakialng Pastol ng tupa, sa pamamagitan ng dugo ng walang hanggang tipan, ay gawing ganap kayo sa bawat mabuting gawa upang gawin ang Kaniyang kalooban, na gumagawa sa inyo ng kalugod-lugod sa Kanyang paningin, sa pamamagitan ni Hesukristom na Siyang papurihan magpakailanman. Amen.”Paano ito nagiging kalugod-lugod sa paningin ng Diyos? Sa pamamagitan kanino? Sa pamamagitan ni Hesukristo. May maririnig ba akong “amen”? {Amen} Iyan lamang ang tanging paraan para sinuman sa atin ay maging kalugod-lugod, o anumang ating ginagawa ay maging kalugod-lugod sa Diyos. Ito ay kapag inihahandog natin ito sa Kanya sa pamamagitan ni Hesukristo. May maririnig ba akong “amen”? {Amen} Walang ibang paraan para maging kalugod-lugod ka. Sinasabi Niya tungkol sa iyo, “Ito ang aking minamahal na anak, na siya kong kinalulugdan” {Mateo 3:17}lamang kapag hindi ka Niya nakikita, kundi nakikita Siya. At purihin ang Diyos, iyan ang pinipili Niyang gawin kapag tayo ay nasaan? Kay Kristo. Ngunit kung tayo ay kay Kristo, kung gayon si Kristo ay nasaan? Sa atin. At tayo ay lumalakad sa kabuuan ng ating kakayahan sa lahat ng liwanag na sumisinag sa atin dahil mahal natin si Hesus. Nakikita ba ninyo kung paano magkakaugnay ang lahat ng ito?

Ngayon ang mga di-maiiwasang pagkukulang na ito, ano ang mga ito? Ano ang mga ito? Maging maingat tayo kung ano ang ating sinusubukang ilagay sa ilalim ng pariralang “di-maiiwasang mga pagkukulang,” ah? Kapag ikaw ay talagang pagod, at mababa ang asukal sa iyong dugo, at nawalan ka ng pasensya sa iyong asawa, iyon ba ay di-maiiwasang pagkukulang? Hindi; pasensya na, hindi ito ganoon. Sapagkat nakita mo, maaari at dapat kang natulog nang sapat, at maaari at dapat kang kumain nang tama, at maaari at dapat mo, sa pamamagitan ng biyaya ng Diyos, napigilan ang iyong pagkapoot. Hindi ito di-maiiwasang pagkukulang.

Ano ang di-maiiwasang pagkukulang? Ang di-maiiwasang pagkukulang ay bunga ng dalawang pangunahing kakulangan. Ang una ay sa ating pag-unawa sa kalooban ng Diyos, at ang pangalawa ay sa ating kakayahang isagawa kahit ang ating nauunawaan. Una sa lahat, ang ating pagkukulang dahil sa ating hindi sapat na pag-unawa. Ano ang sinasabi sa atin ni Pablo sa 1 Corinto 13:12? “…ngayon tayo ay nakakakita sa pamamagitan ng salamin na malabo;” o sa New King James, “malabo.” Mga minamahal kong kaibigan, pakiusap unawain na sa ating kalagayang nasira ng kasalanan, tayo ay may napakaliit na kakayahan kahit sa pag-unawa sa kalooban ng Diyos para sa atin. Nakikita ninyo, ito ay walang hanggang pamantayan ng katuwiran, at ang isipang ito ng tao na nasira ng kasalanan ay hindi lubusang nakauunawa nito, sa anumang paraan. At kaya ang ating pag-unawa sa kalooban ng Diyos ay kulang, hindi ba? Tiyak na ganoon nga. Ngunit purihin ang Diyos, maaari tayong lumago sa kaalaman araw-araw sa kalooban ng Diyos. Tama? At ang mismong katotohanang tayo ay lumalago araw-araw ay malinaw na palatandaan na sa anumang punto, hindi natin alam ang lahat. Natututo tayo nang higit at higit pa tungkol sa kalooban ng Diyos habang tayo ay lumalago sa buhay na pinabanal.

Ngunit tandaan, hindi tayo pinapanagot ng Diyos sa hindi natin alam. Gayunpaman, pinapanagot Niya tayo sa ating nalalaman. At pagpalain ang inyong mga puso, hayaan ninyong linawin ko iyan: Kung ano ang maaari sana nating nalaman, kung masigasig tayong naghangad ng pag-unawa. Pakiusap huwag kayong makipaglaro sa inyong sarili tungkol dito. Maaari ba kayong panagutin sa mas mababang pamantayan, dahil lamang sa pag-iiwan ng Bibliya sa estante upang magkaalikabok? At ang mga pulang aklat na iyon sa estante na nagkakaalikabok? Maaari ba kayong makipaglaro sa Diyos, at sabihin sa araw ng paghuhukom: “Hindi ko alam dahil hindi ako makahanap ng oras para magbasa.”Magagawa ba ninyo iyan? Hindi, mga minamahal kong kaibigan. Pakiusap alamin na tayo ay may pananagutan sa harap ng Diyos, hindi lamang sa ating nalalaman, kundi sa kung ano ang maaari sana nating nalaman, kung masigasig nating hinangad na unawain ang Kanyang kalooban para sa atin. Ngunit kahit na masigasig nating hangarin na unawain ang Kanyang kalooban, nakakakita pa rin tayo sa pamamagitan ng salaming malabo, kaya iyan ay isang di-maiiwasang pagkukulang.

Sa larangan ng pagsasagawa o pagpapatupad ng ating nauunawaan sa kalooban ng Diyos, mayroon ding pagkukulang, isang kakulangan na di-maiiwasan. Ano ito? Hayaan ninyong basahin ko sa inyo ang isang kahanga-hangang pahayag, mula sa panulat ng inspirasyon na napakahusay na naglalarawan nito. Ito ay matatagpuan sa Mga Piling Mensahe, Tomo 1, pahina 344. “Ang mga panrelihiyong gawain, ang mga panalangin, ang papuri, ang nagsisising pagpapahayag ng kasalanan ay umaangat mula sa mga tunay na mananampalataya bilang insenso sa makalangit na santuwaryo.” Sandali. Pag-isipan nating mabuti ito. Ano ba ang ating pinag-uusapan? Pinag-uusapan natin ang mga gawang pagsunod at mabubuting gawa na pinagagana ng Espiritu, na iniaalay ng mga tunay na mananampalataya sa Diyos, tama? At sa sumunod na talata, kung saan partikular niyang binanggit na ang mga bagay na ito ay pinagagana at pinasisigla ng Banal na Espiritu. Balik tayo sa pahayag: “Ang mga gawaing pagsamba, ang mga panalangin, ang mga pagpupuri, ang mapagsisising pagtatapat ng kasalanan ay umaangat mula sa mga tunay mananampalataya gaya ng insenso patungo sa santuwaryo sa kalangitan, ngunit…” Subalit! Pakinggan ninyo: “…subalit sa pagdaan sa mga tiwaling daluyan ng pagkatao, ang mga ito ay lubhang nadudungisan kung kaya’t maliban na lamang kung dadalisayin ng dugo, ay hindi kailanman magiging may halaga sa diyos.” Nakakagulat, narinig ba ninyo iyon? Ang ating mga pinakamainam na gawang pagsamba at pagsunod na pinagagana ng Espiritu, bilang mga tunay na mananampalataya, ay umaangat sa langit nang napakadungis kung kaya’t maliban na lamang kung dadalisayin ng dugo, ay hindi kailanman magiging may halaga sa Diyos. Ano ang dahilan? “Sa pagdaan sa,” ano? “tiwaling daluyan ng pagkatao.” Ang ating makasalanang kalagayan, ang ating pagkahulog sa kasalanan, ang siyang nagdudulot ng dungis na ito.

At saka, gaano katagal tayo magiging tiwaling daluyan? Hanggang ang nasisira ay mapalitan ng hindi nasisira, at ang may kamatayan ay mapalitan ng walang kamatayan {1 Cor 15:53}, mga minamahal kong kaibigan. Habang taglay natin ang likas na nasisira, tayo ay mga daluyang dumudungis maging sa mga ginagawa ng Banal na Espiritu sa pamamagitan natin. Nauunawaan ba ninyo ito? Hindi ko ito imbento, binabasa ko lamang ito sa inyo. Makinig, magpatuloy ako sa pagbasa: “Sila…” Ano? Ang mga gawaing pagsamba, ang mga panalangin, ang mga pagpupuri, at iba pa.” “Hindi sila umaakyat sa walang-dungis na kadalisayan, at maliban na lamang kung ang Tagapamagitan, na nasa kanan ng Diyos, ang mag-aalay at magdadalisay ng lahat sa pamamagitan ng Kaniyang katuwiran, ito ay hindi katanggap-tanggap sa Diyos.” Hindi katanggap-tanggap. “Ang lahat ng insenso mula sa mga tabernakulo sa lupa ay dapat na mabasa ng mga patak ng pagdadalisay ng dugo ni Kristo. Inihaharap Niya sa Ama ang insensaryo ng Kanyang sariling mga merito , na walang bahid ng katiwalian ng lupa.” Sandali. Ang pahayag na ito ay napakaraming ipinapahiwatig tungkol sa pagkatao ni Jesucristo. Ang mga panalangin ba Niya, ang mga papuri ba Niya ay umakyat sa Ama nang nadungisan kung kaya’t maliban na lamang kung dadalisayin ng dugo ay hindi maaaring tanggapin? O, mga minamahal kong kaibigan, tiyak at may matinding pagdidiin, hindi. Bakit? Sapagkat Hindi Siya katulad nating tiwaling daluyan. May nagsasabing ‘amen’ ba? {Amen} At purihin ang Diyos, dahil dito, mayroon Siyang katuwiran na tumutugon sa walang-hanggang pamantayan para sa atin. May nagsasabing ‘amen’ ba? {Amen}

“Inihaharap Niya sa Ama ang insensaryo ng Kaniyang sariling mga merito na walang bahid ng katiwalian ng lupa. Tinitipon Niya sa insensaryong ito ang mga panalangin, ang mga pagpupuri, at ang mga pagtatapat ng Kanyang bayan, at kasama ng mga ito ay inilalagay Niya ang Kaniyang sariling walang-dungis na katuwiran. Pagkatapos, pagkatapos, na pinabanal ng mga merito ng panuluyan ni Kristo. Ang insenso ay umaakyat sa harapan ng Diyos na lubos at ganap na katanggap-tanggap. Pagkatapos, ang mapagbiyayang mga kasagutan ay ibinibigay.” Purihin ang Diyos para sa Tagapamagitan! Ano ang masasabi ninyo mga kaibigan? Purihin ang Diyos para sa Tagapamagitan! O, tayo ay malalagay sa kaguluhan kung wala Siya. At ngayon ang huling talata. “O, nawa’y makita ng lahat…” Siya ay humihiyaw, “O nawa’y makita ng lahat na ang bawat bagay sa pagsunod…” Ang lahat ng bagay sa aling klase? “Ang pagsunod, sa pagsisisi, sa pagpupuri at pagpapasalamat, ay kinakailangang ilagay sa nagniningas na apoy ng kabutihan ni Kristo. Ang samyo ng kabutihang ito ay umaakyat na tulad ng isang ulap sa paligid ng luklukan ng awa.” Lahat ng ating pagsunod, ang ating pagsunod na pinalakas ng Espiritu at pinapakilos ng pag-ibig, bilang mga pinabanal na mananampalataya ay kinakailangang ilagay saan? Sa nagniningas na apoy ng kabutihan ni Kristo.

Bakit? Ano ang ginagawa ng apoy? Ito ay nagdadalisay, nagpapalinaw. Mas nauunawaan mo ba ngayon kung bakit ang buhay na pinaging-banal ay hindi kailanman makakagawa ng pagsunod na makapagbibigay-katwiran sa iyo? Ibig sabihin maging ang pagsunod na iyon ay kinakailangang linisin ng dugo ni Kristo, at dagdagan ng Kanyang kabutihan, bago pa ito maging katanggap-tanggap bilang handog ng pasasalamat. At alamin ninyong ang pagtatalaga kay Kristo bilang ating Tagapamagitan, ang Kanyang paglilinis nito sa pamamagitan ng Kanyang dugo, at pagdaragdag ng Kanyang kabutihan dito, ay hindi ginawa upang ito ay maging karapat-dapat – isang libong ulit na hindi. Ito ay ginawa upang ito ay maging katanggap-tanggap bilang handog ng pasasalamat. Magkakasama ba tayo? Ang paghuhugas na ito ay kinakailangang gawin bago pa maging katanggap-tanggap ang ating pagsunod bilang handog ng pasasalamat.

Mas nauunawaan mo ba ngayon kung bakit at paano na wala tayong sapat na kakayahan upang bigyang-katwiran ang ating sarili pagdating sa pagsunod? Kahit ang pagsunod na pinalakas ng Espiritu at pinapakilos ng pag-ibig, kulang pa rin ito, hindi ba? Hindi pa rin ito perpekto, hindi ba? Sa katunayan, sa mga salita ng inspirasyon, ito ay napakadumi na kinakailangan itong linisin ng dugo ni Kristo, at dagdagan ng Kanyang kabutihan. Ito ay nakakapagpakumbaba, hindi ba? Ngunit pagpalain ang inyong mga puso, ito ay naglalagay ng palakol sa ugat ng pinakamaselan na anyo ng legalismo, na isang salot sa minamahal na iglesyang ito.

At ano ang pinakamaselan na anyo ng legalismo? Hindi ito, “Ako ay matuwid sa pamamagitan ng aking sariling pagsisikap na sundin ang batas.” Hindi, hindi, hindi, hindi; wala akong kilalang mga Adventista na nagtuturo at naniniwala niyan. Ngunit marami sa atin ang nasa napakamaselan at nakamamatay na anyo ng legalismo na ganito: “Ah, hindi ako matuwid batay sa aking pagsunod, ako ay matuwid batay sa Banal na Espiritu na sumusunod sa akin at sa pamamagitan ko.” Mga minamahal kong kaibigan, iyan ba ang batayan kung bakit tayo matuwid sa paningin ng Diyos? Ganoon ba? Sige na, ganoon ba? Iyan ba ang pagsunod na nagbibigay-katwiran sa atin? Kahit ang pagsunod na pinalakas ng Espiritu? Hindi. Bakit? Sapagkat sa pagdaan sa mga bulok na daluyan ng sangkatauhan ito ay napakadumi, na maliban kung dadalisayin ng dugo, hindi ito maaaring tanggapin ng Diyos. Siyempre hindi iyan magiging sapat upang bigyang-katwiran tayo. Makakarinig ba ako ng “amen”? {Amen}

At kung nauunawaan mo ang katotohanang ito maliligtas ka sa nakamamatay na bitag na sinisikap kong ipaalam sa inyo ngayong gabi. Habang lumalago ka sa iyong buhay na pinaging-banal, laging tandaan na kapag ginagawa mo ang iyong makakaya, ito ay kulang pa rin. Ito ay kulang pa rin. {Rom 3:23} Sa katunayan, ito ay napakadumi na tanging matatanggap lamang ng Diyos kung ito ay nilinis ng dugo at dinagdagan ng kabutihan ng Tagapamagitan, at pagkatapos ay tanging katanggap-tanggap lamang bilang handog ng pasasalamat. Magkakasama ba tayo? At mga minamahal kong kaibigan, ito mismo ang dahilan kung bakit… Pakinggan ninyo ako: Ito mismo ang dahilan kung bakit hindi ka kailanman nagiging, hindi ako kailanman nagiging napakabuti na hindi na natin kailangang manalangin “sa pangalan ni Hesus, amen.” Kasama ninyo ba ako? Did Jesus have anyone’s name to pray in when He prayed to the Father? No. Is there a difference between Him and us? Yes. Praise God for the difference. Praise God there’s One who isn’t a corrupt channel, who didn’t have defiled obedience, who’s obedience didn’t come short, who had absolute perfect obedience, free from every human imperfection. Praise God that there is One who has met the infinite standard, and praise God that He did it for us. Do I hear an “amen”? {Amen} That is our righteousness; keep your eye on that! And never count or depend upon even what the Holy Spirit and you are doing to stand you righteous in the sight of God. That is not what justifies you; that’s what sanctifies you. Must you be sanctified? Yes. You must have a fitness for heaven, but that will never entitle you to heaven. Are we all together? Oh, I pray that this is clear, my dear friends. Is this Biblical? It’s entirely Biblical. It’s entirely Biblical.

Exodus 28:36: “Gumawa ka rin ng laminang dalisay na ganito at iukit mo rito, gaya ng pag-ukit ng isang pangtatak: KABANALAN SA PANGINOON. At ilagay mo ito sa asul na tali, upang mailagay sa turbante. Kaya’t ito ay ilalagay sa noo ni Aaron, upang si Aaron ay magdala ng kasamaan ng mga banal na bagay…” Upang pasanin ni Aaron ang kasamaan ng mga banal na bagay? “ang mga banal na bagay na itinalaga ng mga anak ng Israel sa lahat ng kanilang mga banal na handog: at ito ay nasa kanyang noo, upang sila ay tanggapin sa harapan ng PANGINOON.” Nakikita mo ba? Naroon ang katotohanan. Ang turbanteng iyon sa noo ni Aaron, ano ito? “KABANALAN SA PANGINOON.” Sino ang kinakatawan ni Aaron? Ang Punong Saserdote. At ano ang kinakatawan ng “KABANALAN SA PANGINOON” sa noo? Ang walang hanggang perpektong pagkatao ni Hesukristo. At dahil sa walang hanggang perpektong pagkataong iyon, ang ating mga handog ay tinatanggap ng Diyos. Makakarinig ba ako ng “amen”? {Amen} Purihin ang Diyos para sa Tagapamagitan! Tumayo tayo para sa pangwakas na panalangin.

            Ama sa Langit, lubos akong nagpapasalamat sa pagtulong Mo sa amin na maunawaan kung gaano kami lubos na umaasa sa kabutihan ni Kristo. Kahit na kami ay lumalago mula sa kaluwalhatian tungo sa kaluwalhatian, mula sa biyaya tungo sa biyaya patungo sa pagkakahawig ng pagkatao ni Kristo, kami ay kulang pa rin. Ang aming pinakamabuti ay hindi pa rin perpekto. Sa katunayan ang aming mga gawang pag-ibig at pagsunod na pinalakas ng Espiritu, ay napakadumi sa pagdaan sa bulok na daluyang ito, na sila mismo ay kinakailangang dalisayin ng dugo at dagdagan ng kabutihan ni Kristo bago pa maging katanggap-tanggap bilang handog ng pasasalamat. O Ama, nawa’y hindi namin malimutan ang mga katotohanang ito, upang kami ay mapanatiling hindi mahuhulog sa nakamamatay na bitag na kumuha sa marami sa amin. Tulungan Mo kaming panatilihing nakatuon ang aming mga mata sa Panginoon na aming Katuwiran. Sapagkat Siya lamang ang may kabutihang makapagpapatayo sa amin ng walang hanggang perpekto sa Iyong paningin. Salamat po sa pagbibigay Mo sa amin ni Hesus. Sa Kanyang pangalan kami ay nagpupuri sa Iyo, amen.